บทที่ 3 คนในภาพ
ข้อความของพิชญายังค้างอยู่บนหน้าจอ
ญาแค่ไปอธิบายเรื่องรูป ไม่อยากให้หมอเข้าใจผิดค่ะ
ภูเมืองอ่านอีกครั้ง ก่อนวางโทรศัพท์เพื่อรับสายผู้กำกับ
“วันนี้ผมเข้าประชุมไม่ได้ ติดธุระครอบครัวที่เลื่อนไม่ได้ คุณเอาข้อมูลให้ครบ โดยเฉพาะส่วนที่ยังสอบต่อ”
“ครับ”
“อย่าให้การแถลงข่าวกลายเป็นว่าจบทุกอย่างแล้ว”
ภูเมืองมองหนังสือเรียกทีมสืบสวนและฝ่ายอำนวยการเข้าพบผู้บังคับการ
“ผมจะย้ำครับ”
เขาหยิบสรุปคดีปราณีขึ้นมา ส่วนแฟ้มวีระชัยยังเปิดอยู่บนโต๊ะ
ดาบบุญส่งเลื่อนเอกสารให้ทันทีที่ภูเมืองนั่งลง
“หน้า 3 ครับ แยกเรื่องการตายที่สรุปได้กับประเด็นที่ยังติดตามแล้ว”
“ขอบคุณครับดาบ”
ฝั่งตรงข้าม พิชญานั่งในชุดเครื่องแบบ ผมเก็บเรียบร้อย เธอยิ้มให้ แต่เขาก้มอ่านเอกสารต่อ
เมื่อผู้บังคับการมาถึง ทุกคนลุกขึ้น
ภูเมืองรายงานลำดับหลักฐาน ผลนิติเวช และคำให้การที่คลี่คลายส่วนการตาย
ก่อนย้ำว่าผู้สั่งการบางส่วนและการใช้เสียงสังเคราะห์ยังต้องสอบต่อ
ผู้บังคับการพยักหน้า แล้วหยิบร่างคำแถลงขึ้นมา
“เวลาตอบสื่ออย่าเล่าจนประชาชนคิดว่าเรายังทำอะไรไม่ได้”
“ส่วนการตายสรุปได้ครับ แต่ผู้จ้าง—”
“พูดว่ากำลังขยายผลก็พอ”
ท่านใช้ปากกาวงข้อความ
“ตรงนี้เพิ่มว่า ภายใต้การอำนวยการและติดตามอย่างใกล้ชิดของผม”
ภูเมืองมองประโยคที่ถูกแก้
เขาจำคืนที่ลูกน้องนอนฟุบเหนือแฟ้มได้ จำดาบบุญส่งไล่เอกสารจนตาแดง
และจำหมอนวลตรวจหลักฐานซ้ำเพราะไม่ยอมให้ความรีบร้อนตัดสินแทนผู้ตาย
แต่คำสั่งที่เขาจำได้จากคนตรงหน้ามีเพียงให้รีบปิดคดี
“รายชื่อทีมกับหน่วยนิติเวชอยู่ในเอกสารครบหรือยังครับ” เขาถาม
“ครบค่ะ” พิชญาตอบ
ผู้บังคับการพยักหน้า
“ดี ผู้กองพิชญาช่วยดูหน้าเวทีด้วย”
ก่อนแถลงข่าว พิชญาเข้ามาส่งเอกสารให้ภูเมือง
“เรื่องเมื่อวาน ญาอธิบายได้นะคะ”
“คุณพูดอะไรกับหมอ”
“ก็บอกว่าอย่าเข้าใจผิดเรื่องรูปค่ะ”
“แล้วทำไมหมอถึงพูดเรื่องคุณเอาอาหารมาให้ผม”
พิชญาก้มมองถุงในมือ
“ญาซื้อให้พี่จริง ๆ นี่คะ”
“ผมถามว่าคุณพูดอะไรกับเขา”
เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เดินเข้ามาเรียก
“สารวัตรครับ ผู้การพร้อมแล้ว”
ภูเมืองเก็บเอกสาร
“เสร็จงานเราต้องคุยกัน”
พิชญาเดินตามเขาไปหน้าเวที ระหว่างเขาตรวจป้ายหลักฐาน เธอแตะต้นแขนแล้วเอื้อมไปที่ปกเสื้อ
“พับนิดหนึ่งค่ะ”
ภูเมืองถอยออก
“ผมจัดเอง”
มือของเธอลดลง แต่กล้องบันทึกจังหวะก่อนหน้านั้นไว้แล้ว
“หมอคะ แถลงข่าวเริ่มแล้วค่ะ”
เมย์วางโทรศัพท์บนโต๊ะข้างแฟ้มวีระชัย
ผู้บังคับการกำลังพูดถึงการสั่งการของตนและความสำเร็จในการคลี่คลายคดี
ภูเมืองนั่งเยื้องด้านหลังในชุดเครื่องแบบ หลังตรง ใบหน้าสงบ แม้ใต้ตายังมีรอยล้า
พิชญานั่งใกล้กัน เธอส่งเอกสารแล้วโน้มตัวพูด เขาก้มอ่านจนใบหน้าทั้งคู่เข้ามาใกล้
นวลละออพยายามมองเพียงเอกสารในมือเขา
แต่ภาพข่าวถัดไปกลับเป็นตอนพิชญายกมือจัดปกเสื้อให้
ไม่มีช่วงที่เขาถอย ไม่มีเสียงปฏิเสธ
เหลือเพียงตำรวจชายกับตำรวจหญิงในเครื่องแบบที่ดูเหมาะสมกัน
นวลละออคิดถึงเสื้อกาวน์ของตัวเอง กลิ่นน้ำยาที่ติดปลายแขน และเวลาส่วนใหญ่ที่หมดไปในห้องตรวจ
เธออาจไม่เคยอยู่ในชีวิตเขาอย่างที่คิด
“หมอคะ” เมย์เรียกเบาลง
นวลละออคืนโทรศัพท์
“เอกสารอีกโรงพยาบาลมาหรือยังคะ”
“ยังไม่ครบค่ะ หนูจะตามให้”
เธอพยักหน้า หยิบแฟ้ม แต่กระดาษหลุดจากมือ
เมย์ก้มเก็บพร้อมนนท์ที่เพิ่งเข้ามา
เขาวางกระดาษกลับ แล้วมองดวงตาแดงของเธอ
“พักก่อนก็ได้ครับ”
“ฉันพักเมื่อวานแล้ว”
“วันนี้ก็พักได้ค่ะ” เมย์พูด
นวลละออมองเธอ เมย์เคยพยายามเข้าใกล้ภูเมือง แต่ตอนนี้เธอปิดหน้าข่าวแล้วเลื่อนแก้วน้ำมาให้
“หนูไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกัน แต่หมอไม่ต้องฝืนต่อหน้าหนูก็ได้ค่ะ”
นวลละออก้มหน้าลง
“ฉันแค่รู้สึกว่าสองคนนั้นเหมาะกัน”
นนท์ดึงเก้าอี้ให้
“ภาพนั้นทำให้หมอเสียใจ ผมเข้าใจ แต่เรายังไม่รู้ทั้งหมดนะครับ”
เธอหัวเราะแผ่ว
“คุณยังช่วยพูดให้เขาอีก”
นนท์นั่งลงข้างโต๊ะ
“ผมอยากให้หมอได้คำตอบชัด ๆ ไม่อยากให้เจ็บเพราะต้องเดาอยู่คนเดียว”
เมย์แตะมือเธอเบา ๆ
“งานตรงไหนให้หนูช่วยได้ บอกเลยนะคะ”
นวลละออสูดหายใจ ก่อนพยักหน้า
“ขอบคุณค่ะ ทั้งสองคน”
เมื่อสื่อถามถึงจุดสำคัญที่ทำให้คลี่คลายคดี ผู้บังคับการหันให้ภูเมืองตอบ
เขาขยับไมโครโฟน
“เป็นผลจากการทำงานร่วมกันครับ ทีมสืบสวนตรวจคำให้การกับหลักฐาน
แพทย์หญิงนวลละออและทีมนิติเวชช่วยยืนยันข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการตาย ส่วนฝ่ายอำนวยการสนับสนุนเอกสารให้ตรวจสอบย้อนหลังได้”
ผู้บังคับการยิ้มรับ ก่อนกล่าวต่อถึงการกำกับดูแลของตน
ภูเมืองนั่งฟังจนจบ ความเหนื่อยใจหนักกว่าตอนก่อนขึ้นเวที
พอลงมา เขาหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหานวลละออ
ขอพบหมอหลังเลิกงานได้ไหม ผมมีเรื่องต้องอธิบาย
ที่โรงพยาบาล เธออ่านมันอยู่นาน
คำว่าอธิบายปรากฏหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งกลับมีภาพใหม่ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าควรเชื่ออะไร
นวลละออคว่ำโทรศัพท์
“นนท์ ช่วยเปิดภาพมือซ้ายให้หมอดูอีกครั้งสิ”
เขาเปิดภาพวีระชัยตามที่ขอ เมย์กลับมาพร้อมเอกสารเพิ่มเติมและนั่งอีกด้าน
นวลละออหยิบปากกา
เรื่องของเธอกับภูเมืองยังไม่มีคำตอบ แต่งานตรงหน้าเลื่อนต่อไปไม่ได้
อย่างน้อยวันนี้ มีคนอยู่ข้างเธอจนเริ่มทำมันต่อไหว
